Ongeveer 1 op 23 pubers tot en met 18 jaar doet aan zelfbeschadinging. Het gaat hierbij voornamelijk om snijden (73%), brandwonden (35%) zichzelf slaan (30%), oude wonden openhalen (22%) haren uitrekken 10% en botten breken (8%). Wat gaat er in hun om om dit te doen?
De aanleiding voor een teenager om te beginnen met automutilatie kan verschillende redenen hebben, maar over het algemeen is het vaak een schreeuw om aandacht. Gebeurtenissen als scheiding, overlijden, mishandeling, seksueel misbruik of pesterijen kunnen er voor zorgen dat een teenager zichzelf gaat verwonden. Zoiets gaat gepaard met een persoonlijkheidsstoornis, waarop problemen met eten als gevolg kunnen ontstaan.
Puberteit
Vaak begint het in de puberteit als ze gaan nadenken over zichzelf en hoe anderen over hun denken. Door een negatief zelfbeeld en problemen hebben met hun gevoelens te uiten. Endorfine wordt in het lichaam aangemaakt, wanneer zij zichzelf beschadigen en dat geeft ze op dat moment een prettig gevoel.
Ze willen niet opvallen in de menigte, sommigen vertonen dan ook een teruggetrokken gedrag. Je komt er als ouder dan ook vrij moeilijk achter, want ze dragen vaak kleding met lange mouwen of polsbandjes. Ze weten het heel goed te verbergen voor hen die het niet mogen weten.
Onderzoek
Uit een grootschalig onderzoek (CASE) van de Universiteit van Leiden naar zelfbeschadiging blijkt dat jongeren hun problemen vaak voor hun ouders verborgen houden. Ruim 48% van de jongeren heeft eens gepraat met iemand uit zijn omgeving over hun zelfbeschadigend gedrag. Meestal zijn dit hun vrienden (45%), broers en zussen (16%) en moeders (15%). Ouders weten vaak niet dat hun kind zichzelf verwondt.
Wat kan je doen?
Als je als ouder het vermoeden hebt dat jouw kind zichzelf verwondt, zal je de signalen moeten opvangen die ze naar je uitzenden. Negeer je dit, uit schaamte of angst, zal het voor hen zijn dat er geen interesse is. Dit is voor hun een bevestiging dat ze gelijk hebben over het negatieve zelfbeeld dat ze hebben en zal het verwonden toenemen.
- Reageer op signalen die ze je geven, praat erover en geef ze het vertrouwen dat ze begrepen worden
- Breng meer tijd door met je kind, gezelschap en steun zijn van groot belang
- Biedt hulp bij het leggen van sociale contacten om hen uit hun sociale isolatie te halen
- Ontmoedig het zelf verwonden niet, dit werkt vaak averechts
Als ouder kan je niet veel meer doen, dan praten, steun bieden en er voor je kind zijn.
Natuurlijk zijn er hulpgroepen en verenigingen die je kunnen helpen, zoals Bureau Jeugdzorg, Trimbos Instituut, het RIAGG of de Landelijke Stichting Zelfbeschadiging.
Laura,,
zegt:
|
... wooow 1 op de 23 klinkt best wel veel. Ik had/heb het probleem ook. Mijn vader weet het wel en een paar vrienden die het zelfde probleem hadden. |
Nienke
zegt:
|
... Ja, dat is inderdaad veel. Ik heb het ook gedaan. Nu doe ik het niet meer. Men juffrouw uit groep 8 kwam erachter. Nu zit ik in de 1e |
Denise
zegt:
|
... Had het vroeger gedaan, ben er nu 2 jaar vanaf en hellaas toen die tijd ook naar de drugs gegrepen.... |
M.
zegt:
|
... Ik herken dit probleem heel goed. Ik heb het zelf ook gedaan. Het verbaast me niet dat 1 op 23 jongeren dit doet. Veel vrienden van me hebben het ook gedaan. Ik ben nu bijna 18 en ik ben er nu zo'n 2 jaar vanaf. Ik werd in die tijd heel erg gepest en ging het thuis ook niet goed. Ik kraste in mijn pols. Dit heb ik een paar maanden kunnen verbergen tot mijn moeder mijn dagboek las en erachter kwam dat ik dit deed. Toen ze erachter kwam heeft ze me gelijk meegenomen naar de dokter om te kijken of het niet ontstoken was, ik had 20 sneeën in mijn pols, maar dit was niet het geval. Ik deed dit alles om mezelf af te reageren, hierdoor voelde ik mezelf een stuk beter. Gelukkig weten niet veel mensen dit, alleen mijn toenmalige vriend, beste vriendin en mijn ouders weten het. Nu heb ik geen problemen meer, ik ben net een nieuwe opleiding begonnen en thuis is alles goed gekomen. |
L .
zegt:
|
... mijn zus deed het vroeger ook. ik merkte het als eerst, me moeder wou het niet geloven.. maar nu is ze weer WAT.. normaler. . |
Maart
zegt:
|
... Beste L, Iemand die hier aan doet hoeft niet gelijk 'niet normaal' te noemen, zeker niet als het over je eigen zus gaat. Iedereen heeft zijn eigen manier van afreageren. Als jij een keer tegen muur aan slaat hoeft dat toch niet gelijk te zeggen dat je niet normaal bent? Denk voortaan alsjeblieft goed na over wat je zegt over andere mensen. Op deze manier lijkt het alsof je gelijk een conclusie trekt. Dit is niet aanvallend bedoeld, maar ik voel me redelijk gekwetst door je opmerking. |
Denniah
zegt:
|
... Heey ik maak een werkstuk voor levo over automutilatie, maar een ding begrijp ik niet: Hoe beginnen jullie met jezelf te snijden? Ik snap het wel, je hebt problemen en ja, ik snap dat je een mes in je lijf zet... Ik wil alleen begrijpen. hoe komt het in je op een mes in je pols te duwen, en niet wat anders, zoals je woede kwijt te rennen of schreeuwen of huilen? Later wil ik misschien psychologe worden voor pubers met dit soort problemen, maar dan moet ik het ook begrijpen nu ik nog ´jong van geest´ ben, voordat ik een bekrompen volwassene ben |
Een duidelijk overzicht van alle artikelen, die wij hebben geplaatst vindt u