KidsFeeling

Wanneer je merkt dat je kind zich regelmatig wat anders gedraagt dan gemiddeld, kan dat wel eens tot minder gemakkelijke of hilarische momenten ‘lijden.’ In gezelschap kijk je dan misschien wel eens om je heen met een verontschuldigende blik, als de gastheer jou geïrriteerd aanspreekt dat je 3-jarige zoontje zelfstandig de televisie aanzet, een dvd in zijn spiksplinternieuwe Dvd-speler stopt en met de afstandbediening een filmpje opzet van Kabouter Plop en met zijn tut op de bank gaat zitten.

Om de gastvrouw/heer tegemoet te komen spreekt je hem enigszins bestraffend toe. Hij kijkt je met onbegrip in de ogen aan want thuis mag hij dat toch ook als hij het netjes vraagt? Je legt hem uit dat het alleen thuis mag en maakt je excuses naar de gastvrouw/heer. Je geeft je zoon ‘stiekem’ een aai over zijn bol, want je kent niet anders van hem.

Je dochter van 6 maakt grapjes waar volwassenen hard om moeten lachen, maar waar haar leeftijdsgenootjes helemaal niets van begrijpen en deze dan ook op de ‘kindvriendelijke’ wijze afkeuren door te zeggen "jij maakt altijd stomme grapjes. Die zijn echt niet leuk hoor!"
Je zoontje van 4 zegt tijdens het kringgesprek tegen zijn juf "sorry Juf, maar hier word ik gek van" en mag vervolgens een eigen taak gaan doen. De rest van de dag weet hij toch precies wat er op het programma staat.
Je dochter van 6 legt andere kinderen uit waarom bepaalde dingen in de natuur zo werken.

Doorgaans zijn je kinderen beweeglijker dan anderen en maken veel herrie. De interesses zijn heel breed, breder dan ‘gemiddeld’ en de informatie-opname is hoog. Op school raken ze toch op een of andere manier sneller in conflict met andere kinderen. Sommige ouders nemen geen blad voor hun mond over jouw kinderen en praten daar ook graag met andere ouders over.  Gaandeweg merkt je dat ook andere kinderen problemen hebben, maar dan op een ander vlak. 

Bij de schoolpoort word je gevraagd "Goh, hoe gaat het met je dochter?" En jouw antwoord is "nou, het lijkt of ze dyslectisch is, maar het is nog te vroeg om het echt te kunnen bepalen. We zijn bezig om te onderzoeken wat er gaande is. Hoe is het met jouw zoon?" "Oh, die gaat heel goed!"
Zulke gesprekken voer je ook met ouders waar van je weet dat hun kinderen ook in de problemen zitten, maar het antwoord blijft hetzelfde "Met mijn kind gaat het goed!"

Uiteindelijk, na veel begeleiding, onderzoek, inlezen over kinderen met soortgelijke problemen, door drammen op school en testen, wordt besloten dat je dochter naar een andere school gaat, omdat ze teveel leerachterstand heeft opgelopen. Naderhand krijg je complimenten van de schooldirectie voor je openheid, aanhoudendheid en doortastend handelen voor je kind. ‘Er zijn maar heel erg weinig ouders die durven accepteren dat hun kind een probleem heeft!’

Voor ons was dat een onbegrijpelijk compliment. Wanneer je merkt dat je kind in de problemen raakt en ongelukkig wordt, doe je toch alles om dat uit te zoeken en te keren! In de praktijk werkt dat blijkbaar vaak dus niet zo. Veel ouders hebben moeite om te accepteren dat er iets ‘is’ met hun kind. Een heel verdrietig gegeven, omdat de kinderen daar alleen maar meer onzeker van worden en het hun ontwikkeling tegenwerkt.